ellerime bakıp duruyorum belki 1 saattir... öylesine yaşlılar ki.. hani dedikleri kadar var... ben belli etmesem bile sadece ellerimi gören biri beni 50 yaşında sanabilir...
aslında başka birşey yazacaktım ki bu üstteki cümle geldi aklıma, sevdim, yazayım derken asıl can alıcı lafı unuttum gitti...
ama sevgili günlük.. sana ellerime dokunurken ne hissettiğimi anlatayım...
notebook' ta önümde birkaç şey açık, ağlarken ellerimi gördüm... gözlerimden bile yaşlılar... sevgiyle tutabilecekken, emekle işlemek zorundalar.. nasıl da provakatif bir cümle be değil mi.. ANNE! bu ellerin kadın eline benzemesi için ayda 2 kere maniküre gitmesi falan lazım... tek istediğim seninle vakit geçirmekti... şimdi sadece ölesim var... BABA! baba... baba.. çok anlatacak şeyim var... hiçbir kız anlayabilecek babaya sahip değilken... ilk defa bu akşam kardeşim sadece benim cnm sıkkın diye aramışken... 1 saat 14 dakka konuşmuşken...
bilsem ki gözümü açtığımda yeni birşey olacak, hiç beklemez öldürürdüm kendimi...
Kaydol:
Kayıt Yorumları (Atom)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder